la vita e bella!

Çok yorgunum - sadece blog yazmaya enerjim var - bu mukkemmel! Neslihan'ı beklerken yazayım.

Farkettim ki son gunlerde yuzume kalici bir gulumseme ifadesi yerlesti - kendimi sürekli gulumserken yakalıyorum. Yaptığım işler hala çok önemsiz - ama ben sabır ve umut etmeye devam ediyorum.

LH'dan geldiğimden beri koşturuyorum. Hele bu hafta başından beri tam istediğim gibi yaşıyorum denebilir (tabi düşünmeye ve birşeyler okumaya biraz daha fırsat bulabilsem - ve dağcıyla daha sağlam bir işe başlamış olsam dha mutlu olurdum ama...). Teori enstitüsü harika gidiyor - ama çok dikkatli olup gözümü açmam lazım, yoksa hiçbirşey yapmadan bitiverebilir! Günde iki kere teoriye gidiyorum genelde - kozmokahve, phenclub, smeminerler, teori enstitüsü toplantıları - ve dagcıyla özel olarak çalışmak için - umarım böyle devam eder. Korkarım alışkanlık yapacak!

Karşılaştırma işinde sona yaklaşıyoruz - yani tabi birsürü iş yapılabilir ama biryerlerde durmak lazım. Yarından sonra NUHM karşılaştırması işine geçicez büyük ihtimalle.

Bu arada CERN enstantanesi - yani böyle birşeyi yaşamak çok güzel:

CERNde sabah: Kalktım, ofise gidiyorum, yeni yeni ayılıyorum falan - iki adam sabahın köründe yolun ortasında konuşuyolardı (ortamdaki tek hayat belirtisi onlardı) "there is no quantum mechanical evidence for dark energy, if you consider this ..." falan - tammaaaaam, CERN en iyi!

16 saat sonra...

LHC - Cosmology Interplay başlıyor.
Haberi ilk gördüğüm anı çok net hatırlıyorum - aklımı kaybedercesine sevinmiştim - altı buçuk ay önceydi - ve sonra o bekleyiş ayları - aman Tanrım - hergün umutla newton hesabına bakmalar - ve sonra 4 Mayıs zaferi.

Peygamberle tanışmamın üzerinden neredeyse üç yıl geçti. Bu üç yılın başarısızlığını omuzlarımda çok ağır hissediyorum. Ne komik - hala bir tez konum yok! Büyük büyük insanlarla arkadaş oluyorum, ama bu başarısızlığımı iyileştirmiyor. Bilgi eksiği inanılacak gibi değil - ama utanmazca umut etmeye devam ediyorum.

Bakalım - son şansım şimdi - kafamı toplamalıyım - zaman çok geç olmadan - yeni dostlarımın bana güveninin ve fizik yapabilme şansımın devam edebilmesi adına.

"özgürlük 22"den on yıl sonra!

Ya - 10 yil once tam bugun universite sinavina girmistim - on yil once
bugun fizikci olmaya hak kazanmistim - o zamanlar CERN denen seyden
haberim bile yoktu - haberim olsaydi dahi burda olmayi hayal bile
edemezdim. Asla hayal edemeyecegim seyleri gerceklestirmeme katkisi
olanlara buralardan selamlar olsun!

Ama nasil istiyodum fizikci olmayi! Bakiyorum, hicbirsey degismemis, ayni
heyecan devam ediyor, hatta isin hos tarafi, heyecan hergun artiyor -
zorluklari, hayal kirikliklarini hic iplemiyor. Bilgisayar
sacmaliklarinin, 007 stratejilerinin arasindan kafami kaldirip 2 saniye
dusunmem yetiyor heyecani yeri yuklemek icin!

Sinavdan sonra piknige gitmistik - sinava giren bir baska arkadas daha
vardi. Koca bi ucurtma yapmistik (hatta benim kisa bir sure gidip sonra
nefretle biraktigim dersanenin test kagitlarindan kuyruk yapmistik) ve
ucurmustuk. Ustunde "ozgurluk 22" yaziyodu.
Ucurtma hala evde - sertaca soyledim, ucurcak benim icin bir ara.

Cok komik - 2 bucuk aydir modum cok garip - burayla butunlestim resmen.
Sanki ezelden beridir burdayim - gecmis ve gelecek mefhumu yok,
CERN uzay-zamaninda umarsizca suzulen spherical bir Sezen Usta diyorum.
Ama mod anlatilmaz tabi. Gercekten cok garip ya, sanki agirlik merkezimin
tam ustundeyim falan - hic gerilim yok.

...........


Bir sürü şey oluyor - bazı şeyler hızlı ilerliyor, bazı işlerde verimsizlikler var. Elimden geleni yapıyorum, yapmam lazım!