CERN'de 1 Nisan...

Biraz da şakacı mizacımızdan dolayı olsa gerek hayatımızı birazcık değiştirip CERNe gidecegimiz gun olarak 1 Nisan'i belirledik. Ama CERN benden de şakaci çıktı. Macera biraz trajikomik başlıor - ilerde gülelim diye yazıyorum. Ama siz siz olun, CERNe 1 Nisan'da gelmeyin.

- Hostel kapısına kadar herşey çok iyiydi. Hatta "vay be, başardık!" dedim...ama...
- Anahtar dış kapıyı açmadı! Neyse, restoran tarafındaki kapıya gittim, ve kapı açıldı. Ama anahtarın üzerinde yazan 8010 rakamı beni biraz şuphelendirdi. 38 5 katlı degil miydi? Neyse iki bavul ve laptopu guçlukle en tepeye çıkardım. Ama tabi yok oyle bir oda. Sonradan saksıyı çalıştırdım: bu 8, 38'in 8'i! Odam 010 olmalıydı! Neyse - aşagı indim ve hemen buldum odayı - ama o da ne! Odadan Çinli adam çıktı yaaaaaa! Acil urum için aranacak yeri aradım, ama telesekreter Fransızca bişeyler söyledi. Yapılacak tek şey vardı - ofiste gecelemek!
- Çinli adam beni bavulların konduğu lockerların olduğu yere götürdü. Neylersiniz ki sadece küçük bavulum sığdı. Eh, biz de yüklendik büyük bavulu, doğru ofise. Şimdi iki kat çkmak lazım - ama o da ne - asansör çalışmıyor!
- Eh, yüklendik bavulu, kanter içinde çıktık. Bi de baktım bizim masadaki sandalyelerin hepsini çalmışlar. Eh, ben de arka masadan çaldım bi tane. Sonra laptopu açtım hemen - tabi ki wireless çalışmıyor!
- Sonra 2'liyi 3'lüye çeviren konvertörü ve Halil'in yolladığı anahtarı almak için tekrar yurttaki dolaba gittim. Anahtarı aldım. O da ne! Bizim ofisin anahtarı çalışmıyor!
- Biraz küfredip biraz da soluklandıktan sonra yemek yiyeyim dedim. O da ne! Güzelim Coup'u maymun etmişler. Bahçe falan kalmamış. Bahçeye çadır kurmuşlar ya! Koridor gibi devasa bi çadır. Pencereleri var, ama koridor! fonksiyonu nedir kesinlikle anlamadım. Ve Coup'a girmek için çadırdan geçiyosunuz. Yani Coup'un orta kapısını dik kesiyor. Çok saçma! Yemek alınan yeri de yuvarlak kapının yanına koymuşlar. Sonra çıkışı doğrudan Users Office'in önüne vermişler. Çadırın önünde de kaydıraga benzer bişeyler vardı! Herşey bir yana, umarım bu 1 Nisan şakasıdır!
- Hazır Users'a gelmişken ordaki bilgisayarlarla şansımı deniyim dedim, denediğim iki bilgisayarı da çalıştıramadım.
- Neyse - biraz salata yedikten sonra gece nevalem olan gruyerli sandviçi de alıp geri döndüm. Asıl en tatsız sürprizle o zamn karşılaştım. Yakın gözlüğümü biryerlerde bırakmışım. Ben ki biryerlerde birşey bırakmak konusunda hat safhada paranoyağım ve arkamı yüz kere konrol ederim - bilmiyorum nasıl oldu! Kitaplardan çalışırken, harita okurken falan çekeceğim var, ah ah ah!
- Ama geri öndüğümde bir de hoş süpriz vardı. Wireless kendi kendine çalıştı! Aslan CERN! Milletle biraz chat yaptım, keyfim yerine geldi.
- Ve ben tam bloga başlamışken karşı masaya Iranlı bi kız geldi. Kız örtülü falan - yemiş! Saitle Mustafa yok galiba. Kızla selamlaşmaya, konuşmaya çalıştım, öküz gibi suratıma baktı - galiba ingilizce bilmiyo falan. Böyle komşu reva mı ya. Karşımda şakır şakır sakız çiğniyo hatun!
- Bi de burda blogger Almanca!

Sonuç olarak CERN yemiş. Burası 1 Nisan'da kesin perili diyorum. Ama ben herşeye rağmen süper kayıtsızım. Bu ne yaaaaaa! Panik olamazsın. Depresif hiç olamazsın. CERN, tammam. Ama korkuyorum - daha bugünün bitmesine bir hayli zaman var. Bundan sonra başıma neler gelecek, ilgiyle bekliyorum.

Valla "en kötü günümüz böyle olsun" derler ya - ben de öyle diyorum. Bundan sonra doğru dürüst fizik ve eğlenceli anılardan bahsetmek dileğiyle.