Dün öğleden sonra BH konuşması üzerine çalışmaya başladım. elbette geçen 3 yılın katkısı olmalı ve çok daha profesyonel yapmalıyım. Daha az laf, daha çok içerik, ama yine de olabildiğince sezgisel ve eğlenceli. Greg'in review'ünü falan okudum birazcık akşam. 2-3 slide yaptım. Biaz önce de Albert'le mailleştik, terslik çıkmazsa sabaha buluşucaz.
Ama bugün itiraf etmeliyim ki fazla verimli değildi. Resmen beynim karıncalanıyordu. Yanlızlık etkilerini göstermeye başladı. Dişimi sıkıyorum ama çok da kolay değil. Öğleden sonra o kadar uykum vardı ki odaya kestirmeye gittim - 2 saat uyumuşum!
Ama yine de devam. Sabine'den henüz cevap gelmedi - ama bu hafta CERNde olmadığını ve fazla ilgilenmeyeceğini cuma söylemişti bana (bu kızın işini ciddiye alması acayip hoşuma gidiyor - tam benim mod). Ben de onun iki software comparison makalesini okuyayım dedim. Karşılaştırma kısmı tamam, ama oralara gelemeden yine bir sürü kuramsal bilgi. Ya standart modeli bilmeyen kuramcı olur mu! Bu durum bana resmen acı veriyor. Artık gözümü karartıp açtım Aitchison & Hey'i. Bari toy modellerde falan renormalization group olayını öğreneyim. Bırakın SUSYi, SM couplinglerinin runningimeselesine bile hakim değilim. Tabi ben tersim ya, önce appendixlerden okumaya başladım - velhasıl biraz perturbation teori bakmak gerekti. Bu işler böyle nereye elimizi atsak bir eksik çıkıyor.
Ama yok - yine gördüm ki, kendi sözümü tutmayıp bugün "düşünmeye" zaman vermemek beni resmen uyuşturdu. Akşam herşeyi bırakıp CERNün içinde 1 saat yürüdüm kendime geleyim diye. Akşam da ıvır zıvırla oyalandıktan sonra "artık bugünden umut yok" diyip gömlek ütülemeye gidersin. Tabi ütülerken düşünme egzersizine başladım - ve koştura koştura yine buraya geldim.
Burada olmanın ne büyük bir mucize olduğunun farkındayım - bu farkındalığı kaybetmemeye çalışıyorum.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment